Laatste fluitsignaal!

Zaterdag 17 juli 2010, op een mooie zonnige zomeravond om iets voor zevenen blaas ik voor de laatste maal op mijn fluit. Het zit erop. Selectie Tubantia – Jong Qatar 1-0, het is officieel de laatste wedstrijd die ik als arbiter begeleid.

Twaalf jaar lang heb ik met hoofdzakelijk veel plezier en bijna zonder 1 wedstrijd te missen mijn kunsten op de velden vertoond. In februari1998 na al enkele jaren voor de club S.V. Wilhelminaschool en een team van mijn werkgever, NSH, te hebben gefloten besloot ik mij maar eens aan cursus te wagen. Dat was toen nog de opleiding Scheidsrechter 3, deze vond plaats bij Juliana onder de bezielende leiding van Jan Everlo en Ronald de Jong, ik denk zo’n 6 avonden. In mei van dat jaar geslaagd en in augustus begonnen bij de senioren, in groep 7 met Sparta E. 8 tegen ON 7 of zoiets. Het overzicht, de conditie en de looplijnen waren gelijk wel aanwezig, maar om als broekie in de reserve 5^e of 6^e klasse overeind te blijven is wat anders. Je wordt aan alle kanten uitgeprobeerd en daarmee moet je wel eerst leren omgaan. In het eerste seizoen vielen me de rapporten dan ook wel tegen, maar dat was wel terecht. Het 2^e seizoen ging al een stuk beter, meer plezier en betere rapporten en 2 x maal gepromoveerd. Toen ging het eigenlijk vrij snel, van groep 5 zo door naar groep 2 en daarna proberen om in de hoofdklasse terecht te komen. Dat kostte me 3 jaar, maar ik flikte het toch, promotie naar groep 1. Ik herinner me nog goed mijn eerste wedstrijd, gelijk een derby in de hoofdklasse B, Sparta Nijkerk-SDC Putten, het ging er eigenlijk vrij rustig aan toe, totdat de vlam in 1 keer in de pan sloeg en ik uiteindelijk 3 rode kaarten moest trekken, dat is heel veel voor mij, iemand die me een beetje kent weet dat ik totaal geen kaartentrekker ben, ik wist wel gelijk waar ik aan toe was. Heb 3 hele mooie jaren in die hoofdklasse gehad, overal geweest, Harkemase Boys, ONS Sneek, SC Genemuiden, IJsselmeervogels, Spakenburg, Quick Boys, Capelle, ASWH, SHO, dichterbij Excelsior, HHC en nog veel meer, prachtig om mee te maken. Na 3 jaar noodgedwongen afscheid vanwege de rapportage (vind ik nog steeds volledig onterecht, maar het zij zo) en de laatste 2 jaren weer in groep 2.

Uiteindelijk vind ik het nu genoeg geweest en dat heeft meerdere redenen, deze zal ik even toelichten: de eentonigheid in groep 2, de (in mijn ogen) onterechte degradatie van 2 jaar geleden, het gedrag op en langs de velden, het waardeloze rapportagesysteem cq. de vriendjespolitiek (heb ik altijd al gevonden, niet alleen na mijn degradatie). De allerbelangrijkste reden is echter mijn zoon Mick, deze is nu bijna 12 jaar en heeft ook eens een keer de aandacht nodig die hij verdient. Door deze zaken kan ik niet meer de motivatie opbrengen om volledig geconcentreerd een wedstrijd te leiden, concentratie is in mijn ogen de belangrijkste pijler bij het arbitreren, is deze niet aanwezig, dan kom je in de problemen op en buiten het veld.

Ik wil de SHO, zowel leden als bestuur, bedanken voor de mooie jaren die ik heb gehad, ik was er dan wel niet zoveel, maar heb wel altijd waardering gehad voor de club, die het door de veroudering niet makkelijk heeft, maar met een nieuwe jonge voorzitter zeker bestaansrecht heeft. Speciaal dankwoord voor Wim Hellemons, jarenlang mijn begeleider en een zeer goede aansteller voor al die vriendschappelijke potjes, Willem bedankt!

Blijf voorlopig nog lid van de SHO en zal jullie ongetwijfeld nog wel eens op de velden zien.

Met vriendelijke sportgroeten,

Roy Landman