Home / Nieuws van de SHO / Jubilerende scheidsrechtersvereniging profiteert van ‘Björn Kuiperseffect’

Jubilerende scheidsrechtersvereniging profiteert van ‘Björn Kuiperseffect’

Scheidsrechtersvereniging Hengelo en Omstreken (SHO) vierde zaterdag het 75-jarig bestaan. Na een moeilijke periode zit de vereniging weer in de lift. Jong talent breekt door. Mede dankzij het ‘Björn Kuipers-effect’.

Als scheidsrechter moet je een dikke huid hebben. Dat is wat SHO-voorzitter Jan Everlo aspirant-scheidsrechters tijdens hun opleiding altijd voorhoudt. „Als je niet tegen kritiek kunt, moet je er niet aan beginnen. De arbitrage ligt altijd onder een vergrootglas. De beste stuurlui staan aan wal, hè.” 

Respect voor de arbiter is op en rond het voetbalveld vaak ver te zoeken. Het komt regelmatig voor dat scheidsrechters worden bedreigd. Of erger nog: mishandeld. Of het nog wel leuk is om te fluiten? „Absoluut”, zegt Everlo. „Ik heb zelf heel weinig vervelende dingen meegemaakt. Ik heb in al die jaren nog nooit een wedstrijd gestaakt en nog nooit een tik gehad.”

Het is dinsdagavond. Buiten werkt een groepje scheidsrechters zich in het zweet tijden de conditietraining. In het clubgebouw zitten voorzitter Everlo en de oudgedienden Joop ten Napel (51 jaar lid) en Wim Hellemons (46 jaar lid) klaar om te vertellen over verleden, heden en toekomst van de jubilerende SHO. Al snel vliegen de anekdotes over de tafel.  Zoals over die ene clubgenoot die spelers een bh-tje voorhield als ze liepen te zeuren als een ‘old wief’. Was het meteen afgelopen.

De SHO is een afsplitsing van de Enschedese scheidsrechtersvereniging. De oprichtingsvergadering was op 27 april 1944 in hotel National. Van een van de oprichters heeft Ten Napel ooit gehoord dat de Hengelose scheidsrechters het zat waren om elke week op een fiets met houten banden (gewone banden waren schaars in de oorlog) naar Enschede te fietsen om te trainen. Een van de onderwerpen die tijdens die eerste  vergadering aan de orde kwamen, was het staken van wedstrijden bij luchtalarm.

Bij gebrek aan een eigen accommodatie waren de scheidsrechters heel lang aangewezen op de gastvrijheid van andere verenigingen. Ze trainden en vergaderden onder andere bij Achilles’12 en HVV Tubantia. En later bij handbalclub Olympia aan de Breemarsweg. Maar de behoefte aan een eigen clubgebouw bleef. In de jaren 80 ging die wens in  vervulling. Samen met handbalvereniging Donar en rugbyclub Dragons realiseerde de SHO een nieuw gebouw op het achterste deel van sportpark Veldwijk.

Aanvankelijk deelden de scheidsrechters en rugbyers de kantine. Maar die beide culturen botsten. Reden waarom de SHO in de jaren 90 besloot om aan de zijkant van het bestaande gebouw een eigen clubhuis te bouwen. „Alles met eigen mensen”, vertelt de voorzitter trots. 

Enkele jaren geleden dreigde nog een gedwongen verhuizing. Buurman FC Twente wilde het trainingscomplex uitbreiden. De andere gebruikers van sportpark Veldwijk zouden daarvoor moeten wijken. De scheidsrechters zagen dat helemaal niet zitten. Uiteindelijk kwam van de ambitieuze plannen van FC Twente niets terecht, omdat er geen geld voor was. „Zo heeft het zich vanzelf opgelost”, zegt Ten Napel. „En nu wil FC Twente zelfs verhuizen naar Enschede, terug naar het Diekman. Dus hoeven we helemaal niet meer bang te zijn dat we hier weg moeten.”

In de goede jaren telde de SHO over de honderd leden. Later kwam daar de klad in en zakte het ledental zelfs tot onder de zestig. „We hebben moeilijke jaren gehad, door de vergrijzing”, vertelt Hellemons. Maar anno 2019 gaat het weer crescendo met de vereniging. Everlo: „Er zit weer groei in. We zitten inmiddels ruim boven de zeventig leden.” En wat nog belangrijker is: er is weer jonge aanwas. „Het Björn Kuiperseffect”, volgens Everlo. De jeugd ziet internationale scheidsrechters als Oldenzaler Kuipers en Bas Nijhuis uit Haaksbergen als voorbeelden. „Dat heeft een aanzuigende werking.” De SHO leverde al eerder scheidsrechters aan het betaalde voetbal. Eltjo Bulthuis bijvoorbeeld. „We hopen dat er op termijn weer iemand doorstroomt. Er lopen er wel een paar rond van wie ik denk: dat zou wel wat kunnen worden.” Zoals Mart Keizers, Mick Landman en Mitchell van Laar (zie kaders). De jonge arbiters van SHO zijn op de goede weg. Samen met zeven andere SHO-leden kregen zij vorige week van de KNVB te horen dat ze gepromoveerd zijn naar een hogere groep. Een ongekend aantal in de clubhistorie, volgens Wim Hellemons. „Een geweldige opsteker in ons jubileumjaar.”

Drie kaders met portret

‘De baas zijn in het veld’

Mart Keizers is met z’n 17 jaar een van de jongste leden. Hij voetbalt bij ATC’65. Via de club werd hij gevraagd om een scheidsrechterscursus te volgen. Inmiddels heeft hij het SO3-diploma. Op zaterdag fluit hij jeugdwedstrijden in de hoofdklasse. En als het even kan, pikt hij doordeweeks nog een vriendschappelijke seniorenwedstrijd mee. „Ik wil zo veel mogelijk fluiten. Wat er zo leuk aan is? Je bent de baas in het veld. Je kunt beslissend zijn, door een situatie goed te beoordelen. En je leert er heel veel van. Je gaat er sterker van in je schoenen staan.” Gezeur van spelers laat hij van zich afglijden. Maar als ze het te bont maken, kunnen ze de gele kaart verwachten. Mart waarschuwt maar één keer. „Het belangrijkste is dat je duidelijk bent.” Zijn ambities: „Ik wil zo hoog mogelijk komen. De top van het amateurvoetbal. En misschien wel het betaalde voetbal. Daar ga ik in elk geval mijn best voor doen.”

In de voetsporen van zijn vader

Mick Landman (20) fluit komend seizoen wedstrijden op het niveau van de derde klasse van het zaterdagvoetbal. „Ik voetbal niet meer, aan mij heeft mijn club Wilhelminaschool geen groot talent verloren. Als scheidsrechter kan ik verder komen, daarom heb ik voor het fluiten gekozen.” Bij zijn club is hij nog wel als vrijwilliger betrokken bij het honderdjarig jubileum van Wilhelminaschool en maakt hij deel uit van de mediacommissie. Mick fluit drie jaar. „Ik was een keer op de club en toen was er voor een wedstrijd geen scheidsrechter. Heb ik het  maar gedaan.” Zijn vader Roy floot op het hoogste amateurniveau, dus Mick treedt in diens voetsporen. „Mijn vader begeleidt mij ook, geeft me kritiek en tips.” Hij kan ervan genieten als hij een wedstrijd tot een goed einde brengt. „Ik wil net als mijn vader het hoogste niveau bereiken. Voorlopig gaat het mooi zo.”

‘Bij de senioren gaat het om het echie’

Mitchell van Laar (21) heeft nog niet gekozen tussen voetbal en fluiten. Hij doet allebei en ook nog op niveau. Mitchell voetbalt in de hoofdmacht van de Bornse Blauwwitters en is net als Landman gepromoveerd naar de derde klasse, zij het op zondag. „Ik vind voetballen nog te leuk om te stoppen, maar als ik ooit móet kiezen dan kies ik toch voor het fluiten. Ik denk dat ik als scheidsrechter toch verder kan komen dan als voetballer”, vertelt de oud-speler van Achilles’12. Op zijn vijftiende floot hij bij Achilles zijn eerste wedstrijden, inmiddels fluit hij al weer een paar jaar voor de KNVB. „Eerst heb ik de jeugd gefloten, nu de senioren. Vind ik leuker ja, gaat toch meer om het echie, bij de senioren communiceer je ook meer in het veld.” Bas Nijhuis en Björn Kuipers gelden als voorbeelden. „Als ik in een stadion naar een wedstrijd kijk, kijk ik vooral naar de scheidsrechter, naar zijn looplijnen en zo.”

Bron: TC Tubantia Jan Ankoné